“พ่อ…” ปี พ.ศ. 2553 เป็นปีที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของผม…

ปี พ.ศ. 2553 เป็นปีที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของผม…

ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อหยุดลงเมื่อตอนต้นเดือนเมษายนปีนั้น…

“จุด บริเวณ ที่พ่อถูกโจรใต้คลั่งศาสนายิงเสียชีวิต”

มีบางสิ่งเป็นลางสังหรณ์ที่ทำให้ผมระลึกถึงท่านก่อนที่วันหนึ่งในเดือนเมษายนจะมาถึง

1 ผมเอาทะเบียนบ้านมาดูแล้วมองวันเดือนปีเกิดของพ่อ แล้วพูดในใจ พ่ออา่ยุ 68 ปีแล้วเหรอ…? ผมหลงลืมอายุท่านไปนาน

2 ก่อนหน้านั้นหลายเดือน ผมฝันว่าพ่อ นอนอยู่ในโลงศพ ในฝันผมร้องไห้จนเหนื่อย แต่ในยามตื่นผมไม่ได้เล่าความฝันให้ท่านฟัง

3 นิยายเรื่องใหม่ที่ลงในนิตยสารเล่มหนึ่ง … พ่อของพระเอกในเรื่องถูกยิงตาย…ในฉากแรกๆ

4 ผมคุยกับแม่ชวนแม่มาอยู่ด้วย เพราะผมจะย้ายที่ทำงาน… นั่นหมายความว่าพ่อต้องอยู่คนเดียว แม่เล่าให้ฟังว่า พ่อถึงกับเงียบไป เพราะตลอดชั่วชีวิตท่าน ท่านอยู่กับแม่มาตลอด

5 ผมจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคุยกับพ่อเมื่อไหร่… มันนานมาก…

 

ปัตตานี ตำบลรูสะมิแล…หมู่บ้านไทยพุทธที่พ่อกับแม่อยู่มามากกว่า 20 ปี ….เช้าวันเสาร์ที่ 3 เมษายน 2553 เวลาประมาณ 6.13 น. พ่อถูกยิงที่ถนนหน้าบ้านห่างจากหน้าบ้านไปประมาณ30เมตร ขณะที่ท่านวิ่งออกกำลังกาย โดยที่มีแม่วิ่งตามหลัง

คนร้ายเด็กวัยรุ่นสองคน ขับมอเตอไซต์แซงแม่ไปแล้วคนที่นั่งซ้อนท้ายก็เอาปืนออกมายิงไปที่แผ่นหลังพ่อสามนัด…ก่อนจะขับรถหนีไป

เสียงปืนดังสะนั่นสะท้านไปทั่วในเช้าวันนั้น แม่วิ่งไปประคองร่างของพ่อเลือดออกมาเต็มแผ่นหลัง

พ่อเสียชีวิตที่โรงพยาบาลหรือไม่ก็ตอนที่อยู่ในรถทีึ่พาท่านไปโรงพยาบาล

กระสุนพุ่งทำลายปอดจนเละเกินกว่าจะยื้อชีวิตไว้ได้

….

ครอบครัวของเราเปลี่ยนไป ชีวิตของแม่เปลี่ยนไป…

 

ลูกกระสุนสามลูกราคาไม่กี่บาทพรากชีวิตวิญญาณคนแก่คนหนึ่งให้ออกจากร่างโดยที่เขาไม่มีทางสู้ โดยฝีมือของโจรใต้วัยรุ่นสองคน เพื่อที่มันทั้งสองจะได้แลกกับยาเสพติดและเงินเพียงแค่ 2000 กว่าบาท หรือไม่ก็อุดมการณ์ระยำที่ถูกฝังเอาไว้ในหัวของพวกมันโดยโจรอีกกลุ่ม

จนกว่านี้ตำรวจยังจับโจรสองคนที่ฆ่าพ่อไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะมีภาพจากกล้องวงจรปิดที่ถ่ายรูปพวกมันไว้ได้ตอนที่ขับมอเตอร์ไซต์เข้าไปในซอย

ผมไม่รู้ว่าวิญญาณของพ่อไปอยู่ที่ไหน หรือท่านอาจจะไปเกิดแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำผมนั่นคือ

เรื่องราวดีๆที่ท่านทำให้ผม

เสียงของท่าน…

ท่าทาง กิริยาของท่าน…

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ…

สิ่งที่ท่านมอบให้ทุกอย่าง…

และเรื่องราวที่ชิวิตของท่านทั้งหมดที่อยู่ในความทรงจำของผม และมันจะอยู่อย่างนั้นไปจนกว่าผมจะตาย…

 

พ่อหยุดอายุไว้ที่ 68 ปีในวันที่ 3 เมษายน 2553 เช้าวันที่อา่กาศที่กรุงเทพดีมากๆและผมกำลังจะออกไปเที่ยว… จากนั้นทุกอย่างในครอบครัวก็เปลี่ยนไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s